De verhalenVIII / IX
Sint-Maarten en de valse Christus
Een stralende gestalte in purper en goud zei tegen Martinus dat hij Christus was. Martinus vroeg de wonden van het kruis te mogen zien.
Trier, en een cel in Marmoutier
Aan de tafel van de keizer in Trier laat Maximus zijn beker eerst naar Martinus brengen, als eerbewijs.
Martinus drinkt en geeft hem dan door aan zijn eigen priester. Niet terug aan de keizer.
Een andere nacht, als hij alleen in zijn cel is, verschijnt er een gestalte: purperen mantel, gouden kroon, gouden schoenen, overal licht.
“Ik ben Christus,” zegt de gestalte. Martinus zegt niets. De gestalte zegt het nog eens.
“Ik zal nooit geloven dat Christus gekomen is, tenzij ik Hem zie met op zijn lichaam de tekenen van het kruis.”
Het licht ging uit. Geen littekens, geen Christus.
KanttekeningDit heeft hij mij zelf verteld.
Uit het boek
Hoofdstuk XXIV · De valse Christussen in Hispania en de Duivel verkleed als keizer: “Ik zal Christus niet herkennen zonder de tekenen van het kruis”
Het viel overigens op dat in diezelfde jaren in Hispania een jongeman opdook die, nadat hij met allerlei wonderen roem bij het volk had verworven, zo opgeblazen van ijdelheid…
Wat Sulpicius schreef en wat er later bij is gekomen, houden we op deze site uit elkaar. Over deze uitgave