Isinalin ng makina, kasalukuyang nirerepaso. Malugod na tinatanggap ang mga pagwawasto.
Ang Buhay ni San Martin · Kabanata XXIII
Ang kuwento ni Claro, ang huwad na propetang si Anatolio at ang tunikang naglaho sa hangin
May isang binata mula sa isang napakatanyag na pamilya na nagngangalang Claro — na kalaunan ay inordenahang pari at ngayon ay namamahinga sa kapayapaan ng Diyos pagkatapos ng isang banal na kamatayan — na iniwan ang lahat para manirahan malapit kay Martin, at mabilis na nagkamit ng malalim na pananampalataya at huwarang buhay. Nagtayo si Claro ng isang maliit na ermita malapit sa monasteryo ng obispo, kung saan may ilang monghe nang naninirahan kasama niya. Isang araw, isang binatang nagngangalang Anatolio ang kumatok sa kanilang pinto: sinabi niyang monghe siya, nagpanggap na pinakamapagpakumbaba at pinakainosenteng tao sa mundo, at sa huli ay nanatili para manirahan doon sa komunidad kasama ng iba.
Pagkaraan ng ilang panahon, sinimulan niyang sabihin sa kaniyang mga kasama na palagi siyang dinadalaw ng mga anghel na pumupunta para makipag-usap sa kaniya. Dahil walang naniniwala, nakahanap siya ng paraan para mapahanga ang ilang monghe sa pamamagitan ng ilang kakatwang pangyayari. Di naglaon ay hayagan na niyang ipinahahayag na walang tigil na paroo’t parito ang mga anghel na may dalang mga mensahe sa pagitan niya at ng Diyos, at iginigiit niyang ituring siyang isang tunay na propeta. Pero si Claro ay hindi kailanman nagpalinlang. Galit na galit dahil hindi niya ito makumbinsi, sinimulan siyang pagbantaan ni Anatolio ng poot ng Diyos at ng nalalapit na mga parusa dahil sa pagdududa sa salita ng isang banal.
Sa wakas, isang araw ay inilabas niya ang taimtim na pahayag na ito: “Alamin ninyong ngayong gabi ay padadalhan ako ng Panginoon ng isang puting tunika mula sa Langit! Bukas ay lalakad ako sa gitna ninyo na suot iyon, at doon ninyo makikita ang patunay na taglay ko sa aking sarili ang kapangyarihan ng Diyos, nakadamit ng kasuotang galing sa mga kamay ng Diyos mismo!”
Hindi na kailangang sabihin pa, ang buong komunidad ay nasa matinding pananabik, naghihintay sa mangyayari. At nang maghahatinggabi na, parang nayanig ang buong monasteryo hanggang sa mga pundasyon nito, na para bang may mga taong malakas na pumapadyak sa lupa. Mula sa selda ni Anatolio ay lumabas ang paulit-ulit na mga kislap ng matinding liwanag, na sinasabayan ng ingay ng nagmamadaling mga yabag na paroo’t parito at ng malabong bulungan ng maraming tinig. Biglang tumahimik; binuksan ni Anatolio ang pinto, tinawag ang isa sa mga monghe sa labas, na nagngangalang Sabacio, at ipinakita rito ang tunikang suot niya.
Nakanganga, tumakbo si Sabacio para gisingin ang iba. Si Claro mismo ay agad na dumating para tingnan kung ano ang nangyayari; nagdala sila ng nakasinding lampara at lahat ay nagsimulang suriin nang detalyado ang kasuotan. Pambihira ang lambot ng tela, purong puti at may gilid na mga guhit ng makinang na purpura — pero gaano man nila tingnan, walang makapagsabi kung anong hibla o anong lana ang pinagyarian nito. Gayunman, kapwa sa mata at sa hipo ng mga daliri, mukhang walang-dudang isa itong tunay na tunika.
Bilang pag-iingat, hiniling ni Claro sa mga kapatid na gugulin ang natitirang bahagi ng gabi sa pananalangin na ipakita sa kanila ng Diyos nang malinaw kung ano ang nasa likod ng lahat ng ito; kaya nanatili sila hanggang madaling-araw, umaawit ng mga himno at salmo. Pagsikat na pagsikat ng araw, hinawakan ni Claro si Anatolio sa kanang kamay, determinadong dalhin ito sa harap ni Martin, tiyak na tiyak na walang panlilinlang ng Diyablo ang makadadaya sa mga mata ng obispo. Sa sandaling iyon ay nataranta ang kahabag-habag na lalaki: nagsimula siyang magpumiglas at sumigaw na may tahasan siyang utos mula sa Langit na huwag humarap kay Martin! At nang sunggaban siya ng ibang mga monghe para dalhin nang sapilitan, naglaho ang tunika sa hangin sa isang kisap-mata, sa mismong pagitan ng mga kamay ng mga humahawak sa kaniya.
Sino ang mag-aalinlangan na dito rin ay nakita ang kapangyarihang espirituwal ni Martin, hanggang sa hindi na nga mapanatili ng Diyablo ang kaniyang panlilinlang nang mapagtanto nitong kailangan nitong harapin ang titig ng obispo?
Si Claro ay isa sa mga pinakamamahal na alagad ni Martin (mamamatay siya ilang araw bago ang kaniyang guro, noong Nobyembre 397, at inalaala siya ni Sulpicio nang may matinding damdamin sa kaniyang mga liham). Pansinin mo ang isang detalyeng maraming ibinubunyag tungkol sa “makalangit” na tunika ni Anatolio: ito ay “purong puti at may gilid na mga guhit ng makinang na purpura” (candore eximio, micanti purpura). Sa lipunang Romano, ang puting tunika na may mga guhit na purpura (tunica laticlavia) ay ang kasuotang para lang sa mga senador at matataas na mahistrado!
Sa madaling salita, kahit nakakulong sa isang dukhang monasteryo, nabunyag ang pinipigil na pagnanais ni Anatolio na maging importante nang ilarawan niya sa isip na dinadamitan siya ng Diyos na parang isang senador na Romano. At pansinin mo kung paano nalinawan ang lahat sa Marmoutier: hindi nahuli ng mga mata o ng mga kamay ng mga monghe, sa liwanag ng lampara, ang ilusyon, pero ang isipin pa lang na haharapin ang panatag at malinaw na titig ni Martin ay sapat na para gumuho ang buong palabas!