Tłumaczenie maszynowe, korekta w toku. Poprawki mile widziane.

Żywot świętego Marcina · Rozdział XXIII

Historia Klarusa, fałszywy prorok Anatoliusz i tunika, która rozpłynęła się w powietrzu

Był pewien młodzieniec z bardzo znakomitej rodziny, imieniem Klarus — później wyświęcony na kapłana, a dziś, po świętej śmierci, spoczywający w pokoju Bożym — który zostawił wszystko, żeby zamieszkać blisko Marcina, i szybko doszedł do głębokiej wiary i przykładnego życia. Klarus zbudował niedaleko klasztoru biskupa małą pustelnię, w której mieszkało już z nim kilku mnichów. Któregoś dnia do ich drzwi zapukał młody człowiek imieniem Anatoliusz: mówił, że jest mnichem, udawał najpokorniejszą i najniewinniejszą osobę na świecie i w końcu został, żeby żyć tam we wspólnocie z innymi.

Po pewnym czasie zaczął opowiadać towarzyszom, że regularnie odwiedzają go aniołowie i przychodzą z nim rozmawiać. Ponieważ nikt w to nie wierzył, znalazł sposób, żeby zrobić wrażenie na kilku mnichach rozmaitymi dziwnymi zjawiskami. Wkrótce otwarcie już głosił, że aniołowie bez przerwy krążą z wiadomościami między nim a Bogiem, i żądał, żeby traktowano go jak prawdziwego proroka. Klarus jednak nigdy nie dał się nabrać. Wściekły, że nie może go przekonać, Anatoliusz zaczął mu grozić gniewem Bożym i rychłymi karami za to, że wątpi w słowo świętego.

Wreszcie któregoś dnia wystąpił z taką uroczystą zapowiedzią: „Wiedzcie, że dziś w nocy Pan ześle mi z Nieba białą tunikę! Jutro będę chodził w niej między wami i będziecie mieli dowód, że noszę w sobie moc Bożą, bo będę ubrany w szatę, która pochodzi z rąk samego Boga!”

Nie trzeba mówić, że cała wspólnota była bardzo poruszona i czekała, co się stanie. I oto około północy cały klasztor zdawał się trząść w posadach, jakby ktoś mocno tupał w ziemię. Z celi Anatoliusza raz po raz dobywały się błyski jasnego światła, a towarzyszył im odgłos pospiesznych kroków tam i z powrotem oraz niewyraźny szmer wielu głosów. Nagle zapadła cisza; Anatoliusz otworzył drzwi, przywołał jednego z mnichów stojących na zewnątrz, imieniem Sabacjusz, i pokazał mu tunikę, którą miał na sobie.

Osłupiały Sabacjusz pobiegł budzić pozostałych. Sam Klarus przyszedł od razu zobaczyć, co się dzieje; przyniesiono zapaloną lampę i wszyscy zaczęli szczegółowo oglądać szatę. Tkanina była niezwykle miękka, śnieżnobiała i obszyta pasami lśniącej purpury — ale choć przyglądali się bardzo uważnie, nikt nie potrafił powiedzieć, z jakiego włókna albo z jakiej wełny została zrobiona. Mimo to zarówno na oko, jak i w dotyku wydawała się bez cienia wątpliwości prawdziwą tuniką.

Klarus roztropnie poprosił braci, żeby resztę nocy spędzili na modlitwie o to, by Bóg jasno im pokazał, co się za tym wszystkim kryje; i tak trwali do świtu, śpiewając hymny i psalmy. Gdy tylko wzeszło słońce, Klarus wziął Anatoliusza za prawą rękę, zdecydowany zaprowadzić go do Marcina, całkowicie pewny, że żadna diabelska sztuczka nie zwiedzie oczu biskupa. W tej chwili nieszczęśnik wpadł w panikę: zaczął się zapierać i krzyczeć, że ma wyraźny rozkaz z Nieba, żeby nie stawać przed Marcinem! A kiedy pozostali mnisi chwycili go, żeby zaprowadzić go siłą, tunika w mgnieniu oka rozpłynęła się w powietrzu, prosto w rękach tych, którzy go trzymali.

Kto może wątpić, że i tutaj ujawniła się duchowa moc Marcina — do tego stopnia, że diabeł nie potrafił nawet podtrzymać swojego oszustwa, gdy tylko zrozumiał, że będzie musiał stanąć przed wzrokiem biskupa?