Machinevertaling, wordt nog nagekeken. Verbeteringen zijn welkom.
Het leven van Sint-Maarten · Hoofdstuk XVI
Het verlamde meisje dat in Trier met gezegende olie werd genezen
Wat de gave betreft om zieken te genezen: die had bij Martinus zo’n buitengewone kracht dat bijna niemand hem om hulp kwam vragen zonder ter plekke genezen weer weg te gaan – zoals duidelijk blijkt uit het geval dat ik nu ga vertellen.
In de stad Trier woonde een meisje dat door zo’n zware verlamming was getroffen dat ze al lange tijd geen enkele spier van haar lichaam meer bewoog: ze was van top tot teen zo goed als dood en je kon nauwelijks zien dat ze nog ademde. De hele familie had zich in tranen rond het bed verzameld en wachtte alleen nog op het einde om de uitvaart te regelen, toen het nieuws door de stad ging dat Martinus zojuist in Trier was aangekomen. Zodra de vader van de jonge vrouw dat hoorde, rende hij bijna buiten adem het huis uit om zijn hulp voor zijn dochter af te smeken.
Martinus was op dat moment de kerk al binnengegaan. Daar, voor de ogen van het hele volk en van veel andere bisschoppen, wierp de oude vader zich op de grond, omklemde zijn knieën en smeekte hem, schokkend van het snikken: “Mijn dochter sterft aan een vreselijke ziekte en – erger nog dan de dood zelf – ze heeft alleen nog een zuchtje adem in een lichaam dat al dood lijkt! Ik smeek u bij alles wat u lief is: ga naar mijn huis en geef haar uw zegen, want ik geloof rotsvast dat ze door uw hand beter zal worden!”
Van zijn stuk gebracht door zo’n verzoek in het openbaar probeerde Martinus zich, zeer verlegen, terug te trekken: hij zei dat dit zijn krachten volledig te boven ging, dat de arme man zich in hem vergiste en dat hij geen enkele verdienste had waardoor God zo’n wonder door hem zou doen. Maar de vader liet hem niet los, huilde steeds harder en bleef aandringen dat hij naar zijn dochter kwam kijken voordat ze stierf. Ten slotte drongen zelfs de andere aanwezige bisschoppen er bij Martinus op aan te gaan, en uiteindelijk ging hij naar het huis van het meisje. Buiten, bij de deur, verzamelde zich een immense menigte om te zien wat de man Gods zou gaan doen.
Eerst greep Martinus naar zijn gebruikelijke wapens bij zulke gelegenheden: hij knielde neer tot zijn voorhoofd de grond raakte en bleef in gebed. Daarna keek hij naar het meisje en vroeg om een beetje olie; hij zegende die en goot een paar druppels van die heilige vloeistof in haar mond – en op datzelfde ogenblik kreeg ze haar spraak terug. Vervolgens kwamen, beetje bij beetje, terwijl Martinus haar aanraakte, haar armen en benen weer tot leven, totdat de jonge vrouw met vaste tred opstond voor de ogen van het hele volk.
Het verhaal speelt zich hier af in Trier (Augusta Treverorum, de huidige Duitse stad Trier, ook bekend onder haar Franse naam, Trèves). In de vierde eeuw was Trier niet zomaar een stad: het was de hoofdstad van het West-Romeinse Rijk, waar de keizer woonde en het keizerlijk hof zetelde. Daarom zien we Martinus in de kerk omringd door “veel andere bisschoppen”, uit verschillende provincies gekomen om in het paleis de zaken van hun bisdommen te behartigen.
Voor wie de geschiedenis van de christelijke tradities bestudeert, is deze episode ook een zeer waardevol document: het is een van de oudste getuigenissen in het Westen van de zegening van olie (oleum) door een bisschop om ernstig zieken te genezen – een gebaar dat is geïnspireerd op de brief van Jakobus (5:14) en dat aan de oorsprong ligt van het huidige sacrament van de ziekenzalving.