Tłumaczenie maszynowe, korekta w toku. Poprawki mile widziane.

Żywot świętego Marcina · Rozdział XVI

Sparaliżowana dziewczyna uzdrowiona w Trewirze poświęconym olejem

Co do daru uzdrawiania chorych, miał on u Marcina tak niezwykłą moc, że mało kto przychodził prosić go o pomoc i nie odchodził natychmiast uzdrowiony — co dobrze widać w przypadku, o którym zaraz opowiem.

W mieście Trewirze żyła dziewczyna dotknięta paraliżem tak ciężkim, że od dawna nie poruszała ani jednym mięśniem: była praktycznie martwa od stóp do głów i ledwie dało się dostrzec, że jeszcze oddycha. Cała rodzina zebrała się wokół łóżka we łzach i czekała już tylko na koniec, żeby zająć się pogrzebem, kiedy po mieście rozeszła się wieść, że Marcin właśnie przybył do Trewiru. Gdy tylko ojciec dziewczyny o tym usłyszał, wybiegł z domu, niemal bez tchu, żeby błagać go o pomoc dla córki.

Marcin wszedł już wtedy do kościoła. Tam, na miejscu, na oczach całego ludu i wielu innych biskupów, stary ojciec rzucił się na ziemię, objął jego kolana i zanosząc się szlochem, błagał: „Moja córka umiera na straszną chorobę i — co gorsze nawet od samej śmierci — została jej tylko nitka oddechu w ciele, które już wygląda na martwe! Błagam cię na wszystko, pójdź do mojego domu i pobłogosław ją, bo wierzę bez cienia wątpliwości, że dzięki twojej ręce wyzdrowieje!”

Zmieszany taką prośbą wypowiedzianą publicznie, Marcin próbował się wycofać, bardzo zakłopotany: mówił, że to zupełnie przekracza jego siły, że ten biedny człowiek myli się co do niego i że nie ma on żadnych zasług, żeby Bóg miał przez niego zdziałać taki cud. Ale ojciec go nie puszczał, płakał coraz bardziej i nalegał, żeby przyszedł zobaczyć córkę, zanim umrze. W końcu nawet pozostali obecni biskupi zaczęli naciskać na Marcina, żeby poszedł, i wreszcie udał się on do domu dziewczyny. Na zewnątrz, pod drzwiami, zebrał się ogromny tłum, żeby zobaczyć, co zrobi mąż Boży.

Najpierw, sięgając po swoją zwykłą w takich sytuacjach broń, Marcin ukląkł tak, że czołem dotknął ziemi, i trwał na modlitwie. Potem spojrzał na dziewczynę i poprosił o trochę oleju; pobłogosławił go i wlał jej do ust kilka kropel tego poświęconego płynu — i w tej samej chwili odzyskała mowę. Potem, stopniowo, w miarę jak Marcin jej dotykał, ręce i nogi na nowo wracały do życia, aż dziewczyna wstała i pewnym krokiem stanęła przed całym ludem.