Tłumaczenie maszynowe, korekta w toku. Poprawki mile widziane.
Żywot świętego Marcina · Rozdział XV
Szyja odsłonięta przed mieczem w kraju Eduów
Chcę też opowiedzieć, co wydarzyło się w kraju Eduów. Kiedy Marcin kazał burzyć tamtejszą świątynię, rzuciła się na niego rozwścieczona gromada pogańskich chłopów. Jeden z nich, bardziej zapalczywy od pozostałych, dobył miecza i ruszył prosto na Marcina, żeby go zabić. Marcin nie cofnął się ani o krok, odrzucił płaszcz z ramion i nadstawił mu odsłoniętą szyję. Tamten nawet się nie zawahał przed ciosem; ale dokładnie w chwili, gdy uniósł wysoko ramię, żeby opuścić miecz, stracił równowagę, runął na plecy na ziemię i ogarnięty niewytłumaczalnym przerażeniem zaczął błagać o przebaczenie.
Bardzo podobny był inny przypadek: pewien człowiek próbował dźgnąć go wielkim nożem, kiedy Marcin rozbijał pogańskie posągi, ale w chwili, gdy miał wbić ostrze, żelazo wyleciało mu z rąk i zniknęło bez śladu.
Najczęściej jednak, kiedy wiejska ludność próbowała przeszkodzić mu w burzeniu swoich sanktuariów, Marcin przemawiał do niej z taką życzliwością i z takim przekonaniem, że rozbrajał serca — a gdy otwierał ludziom oczy na prawdę, to sami mieszkańcy w końcu burzyli swoje świątynie.
Terytorium Eduów (pagus Aeduorum) leżało w dzisiejszej Burgundii, wokół miasta Autun (starożytne Augustodunum). Eduowie byli jednym z najstarszych i najdumniejszych ludów galijskich, sławnym od czasów Juliusza Cezara i o bardzo głębokich korzeniach druidycznych.
Przyjrzyj się uważnie ostatniemu zdaniu tego rozdziału, które często umyka uwadze: Sulpicjusz bardzo dba o to, żeby wyjaśnić, że mimo tych pełnych napięcia chwil z mieczami i rzeźnickimi nożami (culter) „najczęściej” (plerumque) Marcin przełamywał opór wsi nie siłą, lecz cierpliwą rozmową i nauczaniem, aż sami mieszkańcy rozbierali stare ołtarze.