Tłumaczenie maszynowe, korekta w toku. Poprawki mile widziane.
Żywot świętego Marcina · Rozdział XIV
Ogień, który cofnął się pod wiatr, i dwaj uzbrojeni aniołowie w Levroux
Mniej więcej w tym samym czasie, w podobnej sytuacji, Marcin znalazł się w centrum innego uderzającego wydarzenia. W pewnej wsi, gdzie podpalił bardzo stare i sławne pogańskie sanktuarium, wiatr zaczął pędzić płomienie prosto na sąsiedni dom, który stał tuż przy świątyni. Gdy tylko Marcin dostrzegł niebezpieczeństwo, wdrapał się biegiem na dach tego domu i stanął dokładnie naprzeciw zbliżających się płomieni. To, co stało się potem, wprawiło wszystkich w osłupienie: widziano, jak ogień wygina się do tyłu, wbrew kierunkowi wiatru, jakby siły natury walczyły ze sobą nawzajem! W ten sposób, dzięki interwencji Marcina, pożar strawił tylko to, co miało spłonąć, a dom zostawił nietknięty.
W innej miejscowości, zwanej Levroux, Marcin także próbował zburzyć wielką świątynię, bardzo bogatą i otoczoną ogromną pogańską czcią, ale zebrał się przeciw niemu rozwścieczony tłum i wypędził go stamtąd wyzwiskami i ciosami. Marcin wycofał się wtedy w pobliskie miejsce i spędził całe trzy dni ubrany w szorstką pokutną tunikę i posypany popiołem, bez jedzenia i na nieustannej modlitwie, prosząc Boga, żeby — skoro ludzkie ręce nie zdołały zburzyć tego sanktuarium — dokonała tego sama moc Boża.
Po upływie tych trzech dni nagle ukazali mu się dwaj aniołowie z włócznią i tarczą w ręku, niczym żołnierze niebieskiego wojska. Powiedzieli mu, że posłał ich Pan, żeby zmusili tłum do ucieczki i chronili go podczas burzenia świątyni: może spokojnie wrócić do wsi i dokończyć to, co zaczął, bo nikt nie tknie go palcem.
Marcin natychmiast wrócił do Levroux i na oczach całej tej pogańskiej ludności — która stała i patrzyła, zupełnie niezdolna zareagować — zrównał sanktuarium z ziemią aż do fundamentów, a wszystkie ołtarze i posągi roztrzaskał na kawałki. Rozumiejąc, że tylko Boża moc mogła ich tak sparaliżować i napełnić lękiem, tak że nie byli w stanie powstrzymać biskupa, prawie wszyscy mieszkańcy tego miejsca nawrócili się do Jezusa Chrystusa i głośno wyznawali, że tylko Bóg Marcina zasługuje na cześć, a tamte bożki, które nie umiały nawet same się obronić, nic nie są warte.
Starożytna osada Leprosum to dziś miasteczko Levroux w środkowej Francji (region Berry), gdzie wykopaliska archeologiczne potwierdziły istnienie wielkiego galorzymskiego ośrodka religijnego.
Warto zauważyć dwie bardzo wymowne cechy sposobu działania Marcina:
1. Zwalczać bożka, chronić ludzi: w pierwszym epizodzie, gdy tylko Marcin widzi, że wiatr rzuca płomienie ze świątyni na słomiany albo drewniany dach sąsiedniego domu, ryzykuje własną skórę i wspina się na płonący dach, żeby sąsiad nie został bez dachu nad głową.
2. Pokuta zamiast wojska: kiedy zostaje pobity i wypędzony z Levroux, Marcin nie idzie prosić rzymskich władz o żołnierzy, którzy siłą narzuciliby prawo (jak robiło to już kilku biskupów jego czasów). Woli wycofać się na trzy dni postu, ubrany we włosiennicę (cilicium, szorstką tunikę z koziej albo wielbłądziej sierści noszoną na gołym ciele) i z popiołem na głowie — dokładnie tak, jak robili to dawni biblijni prorocy.