Machinevertaling, wordt nog nagekeken. Verbeteringen zijn welkom.
Het leven van Sint-Maarten · Hoofdstuk XIV
Het vuur dat tegen de wind in terugweek en de twee gewapende engelen in Levroux
Omstreeks dezelfde tijd stond Martinus in een vergelijkbaar geval in het middelpunt van nog een opvallende gebeurtenis. In een dorp waar hij een zeer oud en beroemd heidens heiligdom in brand had gestoken, begon de wind de vlammen recht naar een naburig huis te drijven dat vlak tegen de tempel aan stond. Zodra hij het gevaar zag, klauterde Martinus in allerijl het dak van het huis op en ging hij pal voor de oprukkende vlammen staan. Wat er toen gebeurde, deed iedereen met open mond toekijken: men zag het vuur terugbuigen, tegen de richting van de wind in, alsof de natuurkrachten met elkaar in gevecht waren! Zo verteerde de brand, dankzij het ingrijpen van Martinus, alleen wat moest branden en bleef het huis ongedeerd.
Ook in een andere plaats, Levroux geheten, probeerde Martinus een grote tempel te slopen, die zeer rijk was en door een enorme heidense devotie werd omringd, maar een woedende menigte liep tegen hem te hoop en verjoeg hem met scheldwoorden en slagen. Martinus trok zich toen terug op een plek in de buurt en bracht drie volle dagen door in een ruw boetekleed en met as bedekt, zonder te eten en onophoudelijk biddend; hij vroeg God dat, nu mensenhanden er niet in waren geslaagd dat heiligdom neer te halen, de goddelijke macht het zelf zou doen.
Na die drie dagen verschenen hem plotseling twee engelen met speer en schild in de hand, als soldaten van het hemelse leger. Ze zeiden hem dat ze door de Heer waren gezonden om de menigte op de vlucht te jagen en hem te beschermen terwijl de tempel werd gesloopt: hij kon gerust naar het dorp teruggaan en afmaken wat hij was begonnen, want niemand zou hem een haar krenken.
Martinus keerde meteen terug naar Levroux en maakte, voor de ogen van die hele heidense bevolking – die stond toe te kijken, volstrekt niet in staat om te reageren – het heiligdom tot op de fundamenten met de grond gelijk en sloeg alle altaren en beelden aan stukken. Omdat ze beseften dat alleen een goddelijke macht hen zo verlamd en van angst vervuld kon hebben, niet in staat de bisschop tegen te houden, bekeerden bijna alle inwoners van de plaats zich tot Jezus Christus; ze riepen luid dat alleen de God van Martinus het verdiende aanbeden te worden en dat die afgoden, die zichzelf niet eens konden verdedigen, niets waard waren.
De oude nederzetting Leprosum is nu het stadje Levroux, in Midden-Frankrijk (de streek Berry), waar archeologische opgravingen het bestaan van een groot Gallo-Romeins religieus centrum hebben bevestigd.
Het loont de moeite te letten op twee zeer veelzeggende trekken van Martinus’ manier van handelen:
1. Bestrijd de afgod, bescherm de mensen: In de eerste episode waagt Martinus, zodra hij ziet dat de wind de vlammen van de tempel op het strooien of houten dak van het huis ernaast jaagt, zijn eigen hachje door het brandende dak op te klimmen, zodat de buurman niet dakloos zou worden.
2. Boete in plaats van troepen: Wanneer hij met slagen uit Levroux wordt verdreven, gaat Martinus niet bij de Romeinse autoriteiten om soldaten vragen om de wet met geweld op te leggen (zoals verschillende bisschoppen van zijn tijd al deden). Hij trekt zich liever terug voor drie dagen vasten, gekleed in een haren boetekleed (het cilicium, een ruwe tuniek van geiten- of kameelhaar die op de blote huid werd gedragen) en met as op zijn hoofd, precies zoals de oude profeten uit de Bijbel dat deden.