Tłumaczenie maszynowe, korekta w toku. Poprawki mile widziane.
Żywot świętego Marcina · Rozdział XIX
List, który uleczył córkę Arboriusza, oczy Paulina z Noli i upadek ze schodów
Arboriusz, były rzymski prefekt i człowiek bardzo głębokiej, szczerej wiary, miał w domu córkę, którą wyniszczały straszne ataki febry czwartaczki. Tak się złożyło, że w tych dniach dostał list napisany przez Marcina; dokładnie w chwili, gdy gorączka u dziewczyny znów zaczynała rosnąć, ojciec położył jej ten list na piersi i w tej samej sekundzie gorączka spadła i już nigdy nie wróciła. Arboriusz był tak poruszony tym, co zobaczył, że od razu postanowił poświęcić córkę Bogu, na życie w czystości na zawsze. Wyruszył potem do Marcina, zabrał ze sobą dziewczynę — żywy dowód, że uleczył ją nawet na odległość — i bezwzględnie nalegał, żeby to sam Marcin, a nie kto inny, nałożył jej welon dziewic konsekrowanych.
Paulin z kolei — człowiek, który później miał się stać dla wszystkich niezwykłym przykładem chrześcijańskiego życia — zaczął cierpieć na okropne bóle w jednym oku, tak że na źrenicy utworzyło się grube bielmo i odbierało mu wzrok. Marcin delikatnie przesunął po jego oku małym lekarskim pędzelkiem, w jednej chwili usunął cały ból i przywrócił mu wzrok, tak doskonały jak przedtem.
Jeśli zaś chodzi o samego Marcina, któregoś dnia miał nieszczęście spaść z piętra i stoczyć się po zniszczonych schodach, pełnych krzywych stopni, tak że był cały poraniony i posiniaczony od stóp do głów. Leżał w swojej celi prawie umierający, w nieznośnym bólu, kiedy w nocy ukazał mu się anioł, który obmył jego rany i rozprowadził kojący balsam po całym poobijanym ciele. Następnego ranka Marcin wstał tak zdrowy i w tak dobrej formie, jakby nigdy żadnego upadku nie było.
Ale gdybym zaczął tu opowiadać po kolei każdy przypadek, nigdy byśmy nie skończyli; poprzestańmy na tych kilku przykładach wybranych spośród tak wielu innych. W zupełności wystarczą, żeby pokazać prawdę o najbardziej godnych podziwu rzeczach, jakie się wydarzyły, i nie znużyć czytelnika nadmiarem historii.
Spotykamy tu dwie postaci historyczne bardzo dobrze znane z innych źródeł epoki:
1. Magnus Arboriusz i „febra czwartaczka”: Arboriusz był wysokim urzędnikiem cesarskim (vir praefectorius, prefekt w Rzymie około 379–380 roku) i siostrzeńcem słynnego poety Auzoniusza z Bordeaux. „Febra czwartaczka”, która zaatakowała jego córkę, była ciężką postacią malarii (Plasmodium malariae), charakteryzującą się gwałtownymi skokami gorączki i dreszczami, które wracały co trzy dni (co „czwarty dzień” według rzymskiego sposobu liczenia, który obejmował dzień pierwszy i ostatni).
2. Święty Paulin z Noli (354–431): ten „Paulin”, uleczony z poważnej choroby oka (prawdopodobnie wrzodu rogówki albo zaćmy pourazowej, dotkniętej peniculus, małą gąbką albo pędzelkiem używanym przez starożytnych lekarzy), to nikt inny jak Pontius Meropius Paulinus, niezmiernie bogaty senator urodzony w Bordeaux, namiestnik Kampanii i najlepszy przyjaciel naszego autora, Sulpicjusza Sewera! Sam Paulin zostawił w swoich pismach relację o tym uzdrowieniu; niedługo potem sprzedał swoją ogromną fortunę, żeby rozdać ją ubogim, i zamieszkał w Noli, w południowej Italii, stając się jednym z największych chrześcijańskich poetów starożytności.