Tłumaczenie maszynowe, korekta w toku. Poprawki mile widziane.
Żywot świętego Marcina · Rozdział XVIII
Fałszywa pogłoska o najeździe barbarzyńców, pocałunek dla trędowatego w Paryżu i nitki z tuniki
Innym razem po mieście nagle rozeszła się pogłoska, że ludy barbarzyńskie ruszyły do ataku, i cała ludność wpadła w panikę. Marcin kazał wtedy przyprowadzić do kościoła pewnego opętanego i rozkazał duchowi powiedzieć całą prawdę o tej wieści. Duch w końcu wyznał, że to dziesięć demonów naraz puściło tę plotkę po ulicach w nadziei, że strach skłoni Marcina do ucieczki z miasta; barbarzyńcom zaś atak nawet nie przeszedł przez myśl. Po tym wyznaniu, wypowiedzianym na głos pośrodku kościoła, całe miasto odetchnęło z ulgą i odzyskało spokój.
Z kolei w Paryżu, gdy Marcin w otoczeniu ogromnego tłumu przechodził przez jedną z bram w murach miejskich, pojawił się trędowaty z twarzą zupełnie zniekształconą przez chorobę. Podczas gdy wszyscy cofali się ze wstrętem, Marcin podszedł prosto do niego, pocałował go w twarz i pobłogosławił. Człowiek ten został w tej samej chwili uzdrowiony i już następnego dnia zjawił się w kościele z czystą, zdrową skórą, dziękując Bogu za odzyskane zdrowie.
Nie mogę też nie wspomnieć, że nawet zwykłe nitki wyciągnięte z jego ubrania albo z tuniki z wielbłądziej sierści niezliczoną ilość razy uzdrawiały chorych: wystarczyło obwiązać je wokół palców albo nosić na szyi, żeby odpędzić chorobę od cierpiących.
Ten rozdział łączy dwa bardzo wymowne epizody:
1. Wojna plotek na rzymskiej granicy: w Galii końca IV wieku, bez szybkiej łączności, wystarczyła pogłoska, że germańskie plemiona przekroczyły Ren, żeby całe miasto rzuciło się do ucieczki. Marcin wykorzystuje przesłuchanie pośrodku kościoła, żeby zdemaskować fałszywą plotkę i uspokoić całą ludność!
2. „Apud Parisios” — narodziny nazwy Paryża: zwróć uwagę na łacińskie wyrażenie, którym Sulpicjusz określa miejsce akcji: apud Parisios („w kraju Paryzjów”). Jesteśmy dokładnie w tym momencie dziejów, w którym stara rzymska nazwa Lutetia wychodzi z użycia i ustępuje nazwie miejscowego plemienia galijskiego — Paryż! Brama w murach, przy której Marcin pocałował trędowatego, stała u wejścia na Île de la Cité, bardzo blisko miejsca, gdzie dziś wznosi się katedra Notre-Dame. W społeczeństwie, w którym trąd budził grozę, a trędowatych odpędzano kamieniami, widok biskupa, który obejmuje zniekształconego człowieka i całuje go w policzek, na zawsze wyrył się w pamięci miasta.