Machinevertaling, wordt nog nagekeken. Verbeteringen zijn welkom.
Het leven van Sint-Maarten · Hoofdstuk XVIII
Het valse gerucht over de inval van de barbaren, de kus voor de melaatse in Parijs en de draden van de tuniek
Bij een andere gelegenheid verspreidde zich plotseling het gerucht door de stad dat de barbaarse volken in beweging waren gekomen om aan te vallen, en de hele bevolking raakte in paniek. Martinus liet daarop een bezetene naar de kerk komen en beval de geest de hele waarheid over dat nieuws te vertellen. Die bekende uiteindelijk dat tien demonen samen dat gerucht door de straten hadden laten gaan, in de hoop dat de schrik Martinus de stad zou doen ontvluchten; bij de barbaren zelf was een aanval niet eens in het hoofd opgekomen. Na deze bekentenis, hardop midden in de kerk gedaan, slaakte de hele stad een zucht van verlichting en keerde de rust terug.
In Parijs intussen, toen Martinus omringd door een enorme menigte door een van de poorten in de stadsmuur ging, verscheen er een melaatse wiens gezicht volledig door de ziekte was verminkt. Terwijl iedereen vol afkeer terugdeinsde, liep Martinus recht op hem af, kuste hem op het gezicht en zegende hem. De man was op hetzelfde ogenblik genezen en verscheen de volgende dag al in de kerk met een schone, gezonde huid, God dankend voor de gezondheid die hij had teruggekregen.
Ik mag ook niet onvermeld laten dat zelfs losse draden die uit zijn kleding of uit zijn tuniek van kameelhaar waren getrokken, ontelbare keren zieken hebben genezen: het was genoeg ze om de vingers te binden of om de hals te dragen om de ziekte te verdrijven bij wie eraan leed.
Dit hoofdstuk brengt twee zeer sprekende episodes samen:
1. Een geruchtenoorlog aan de Romeinse grens: In het Gallië van de late vierde eeuw, zonder snelle communicatiemiddelen, was het praatje dat Germaanse stammen de Rijn waren overgestoken al genoeg om een hele stad op de vlucht te jagen. Martinus gebruikt een verhoor midden in de kerk om het valse gerucht te ontmaskeren en de hele bevolking gerust te stellen!
2. “Apud Parisios” – de geboorte van de naam Parijs: Let op de Latijnse uitdrukking waarmee Sulpicius de plaats van handeling aangeeft: apud Parisios (“in het land van de Parisii”). We zijn precies op het historische moment waarop de oude Romeinse naam Lutetia in onbruik raakt en plaatsmaakt voor de naam van de plaatselijke Gallische stam – Parijs! De poort in de muur waar Martinus de melaatse kuste, stond bij de toegang tot het Île de la Cité, vlak bij de plek waar nu de kathedraal Notre-Dame oprijst. In een samenleving waarin melaatsheid angst inboezemde en melaatsen met stenen werden verjaagd, bleef de aanblik van een bisschop die een verminkte man omhelsde en op de wang kuste voorgoed in het geheugen van de stad gegrift.