Machinevertaling, wordt nog nagekeken. Verbeteringen zijn welkom.

Het leven van Sint-Maarten · Hoofdstuk VII

Het klooster van Ligugé en het eerste wonder: de catechumeen die weer tot leven kwam

Omdat Hilarius Rome al gepasseerd was toen hij daar aankwam, volgde Martinus hem op de voet naar Poitiers. Hilarius ontving hem met immense vreugde, en kort daarna stichtte Martinus een klein klooster aan de rand van de stad. Al snel sloot een jonge catechumeen zich bij hem aan, die wilde leren leven onder leiding van zo’n bewonderde leermeester; maar na een paar dagen moest de jongeman met hevige koorts het bed houden.

Helaas had Martinus op reis gemoeten en was hij drie dagen afwezig. Toen hij terugkwam, trof hij hem al dood aan: de ziekte was zo plotseling gekomen dat de jongeman was heengegaan zonder dat er zelfs tijd was geweest om hem te dopen. Het lichaam lag opgebaard in het midden van het vertrek, omringd door de monniken, die in tranen de uitvaart voorbereidden, toen Martinus bitter huilend kwam binnenrennen.

Geleid door een diepe innerlijke ingeving vroeg hij iedereen het celletje te verlaten waar het lichaam lag, deed de deur van binnenuit op slot en strekte zich uit over de levenloze broeder. Zo bleef hij enige tijd liggen, in vurig gebed, totdat hij diep in zijn ziel voelde dat de kracht van God aan het werk was. Toen richtte hij zich een beetje op en hield zijn ogen strak op het gezicht van de jongeman gericht, vol vertrouwen wachtend op de vrucht van zijn gebed en van de barmhartigheid van de Heer. Er waren nog geen twee uur voorbij toen hij zag hoe het hele lichaam heel langzaam begon te bewegen en de oogleden begonnen te trillen en zich weer voor het licht openden. Diep ontroerd barstte Martinus uit in een dankgebed tot God, zo luid dat de vreugdekreten de hele cel vulden. Toen de monniken die buiten bij de deur stonden te wachten dat hoorden, stormden ze meteen naar binnen – en ze stonden sprakeloos toen ze degene die ze dood hadden achtergelaten levend terugzagen!

In het klooster van Ligugé – het oudste van Europa – opent de jonge catechumeen die ongedoopt was gestorven na twee uur vurig gebed van Martinus zijn ogen en komt hij weer tot leven, tot verbijstering van de monniken.

De jongeman, aan het leven teruggegeven, werd meteen gedoopt en leefde nog vele jaren; hij werd onder ons de eerste levende getuige van de wonderen van Martinus. Zelf vertelde hij altijd wat hem was overkomen nadat hij zijn lichaam had verlaten: hij was voor de hoogste Rechter geleid en had, omdat hij nog niet gedoopt was, juist het strenge vonnis gehoord dat hem naar een duistere plaats verwees, te midden van een naamloze menigte. Op dat ogenblik echter meldden twee engelen aan de Rechter dat dit nu juist de jongeman was voor wie Martinus aan het bidden was. Op bevel van de Rechter brachten dezelfde engelen hem terug, droegen hem over aan Martinus en gaven hem het leven terug. Vanaf die dag verspreidde de faam van Martinus zich overal: de man die iedereen al als heilig beschouwde, werd nu ook bewonderd om de kracht van zijn wonderen en vergeleken met de apostelen zelf.