Machinevertaling, wordt nog nagekeken. Verbeteringen zijn welkom.
Het leven van Sint-Maarten · Hoofdstuk VIII
De jonge slaaf van Lupicinus van de dood gered
Korte tijd later, toen hij over de landerijen trok van Lupicinus, een zeer vooraanstaand man met een hoge positie in de samenleving, hoorde Martinus in de verte het geschreeuw en het wanhopige gehuil van een menigte. Bezorgd liep hij naar het huis om te vragen wat er was gebeurd, en hij kreeg te horen dat een jonge slaaf van het landgoed zich zojuist door ophanging van het leven had beroofd.
Zodra hij dat hoorde, ging Martinus het kamertje binnen waar ze het lichaam hadden neergelegd, vroeg iedereen weg te gaan, strekte zich uit over de jongeman en bleef enige tijd bidden. Kort daarna begon de kleur terug te keren op de wangen van de jongeman, en zijn ogen, die al dof waren geworden, kregen hun glans terug en richtten zich op het gezicht van Martinus. Terwijl hij zich met trage inspanning probeerde op te richten, greep de jongeman de rechterhand van Martinus, stond op en liep op eigen benen, hand in hand met hem, naar buiten tot op het voorplein, voor de ongelovige ogen van al die mensen.
Lupicinus was wat de Romeinen een vir honoratus noemden – een grootgrondbezitter uit de senatoriale aristocratie, heer van een enorm landbouwdomein (villa) waar tientallen of honderden slaven werkten (de familia, in de Romeinse betekenis van het woord).
Wat dit korte hoofdstuk zo ontroerend maakt, is de reactie van Martinus op de zelfdoding van een arme slaaf (servulus). Terwijl de wetten van de Kerk in de eeuwen daarna zelfdoding uiterst streng zouden gaan veroordelen, tot en met een verbod op een christelijke begrafenis, houdt Martinus geen preek en is hij niet bang om een jongeman aan te raken die uit wanhoop een eind aan zijn leven heeft gemaakt: hij gaat zijn kamer binnen, bidt over zijn lichaam en leidt de jongeman aan de hand naar het voorplein, voor de ogen van de heer en van alle bedienden van het huis.