Tłumaczenie maszynowe, korekta w toku. Poprawki mile widziane.
Żywot świętego Marcina · Rozdział VIII
Młody niewolnik Lupicyna ocalony od śmierci
Niedługo potem, gdy przechodził przez posiadłości Lupicyna, człowieka bardzo ważnego i wysoko postawionego, Marcin usłyszał z daleka krzyki i rozpaczliwy płacz tłumu. Zaniepokojony podszedł do domu, żeby zapytać, co się stało, i dowiedział się, że młody niewolnik z tego majątku właśnie odebrał sobie życie przez powieszenie.
Gdy tylko się o tym dowiedział, Marcin wszedł do izdebki, w której złożono ciało, poprosił wszystkich, żeby wyszli, położył się na młodzieńcu i przez jakiś czas trwał na modlitwie. Wkrótce na policzki młodego człowieka zaczęły wracać kolory, a jego zgasłe już oczy odzyskały blask i utkwiły w twarzy Marcina. Z powolnym wysiłkiem, próbując się podnieść, młodzieniec chwycił prawą rękę Marcina, stanął na nogi i o własnych siłach, ręka w rękę z nim, wyszedł aż na dziedziniec przy wejściu, na oczach wszystkich tych niedowierzających ludzi.
Lupicyn był kimś, kogo Rzymianie nazywali vir honoratus — wielkim właścicielem ziemskim z arystokracji senatorskiej, panem ogromnego majątku rolnego (villa), w którym pracowały dziesiątki albo setki niewolników (familia w rzymskim znaczeniu tego słowa).
Tym, co czyni ten krótki rozdział tak poruszającym, jest reakcja Marcina na samobójstwo biednego niewolnika (servulus). Podczas gdy w kolejnych stuleciach prawo kościelne miało potępiać samobójstwo z ogromną surowością, posuwając się nawet do zakazu chrześcijańskiego pogrzebu, Marcin nie wygłasza żadnego kazania i nie boi się dotknąć młodego człowieka, który w rozpaczy zakończył swoje życie: wchodzi do jego izby, modli się nad jego ciałem i wyprowadza młodzieńca za rękę na dziedziniec, na oczach pana i całej służby domu.