Tłumaczenie maszynowe, korekta w toku. Poprawki mile widziane.

Żywot świętego Marcina · Rozdział VII

Klasztor w Ligugé i pierwszy cud: katechumen, który wrócił do życia

Ponieważ Hilary zdążył już przejechać przez Rzym, zanim Marcin tam dotarł, Marcin poszedł jego śladem do Poitiers. Hilary przyjął go z ogromną radością, a niedługo potem Marcin założył mały klasztor na obrzeżach miasta. Wkrótce dołączył do niego młody katechumen, który chciał się uczyć życia pod kierunkiem tak podziwianego mistrza; ale po kilku dniach młodzieniec położył się do łóżka z bardzo wysoką gorączką.

Niestety Marcin musiał wyjechać w podróż i nie było go przez trzy dni. Kiedy wrócił, zastał go już martwego: choroba była tak gwałtowna, że młody człowiek odszedł, nie zdążywszy nawet przyjąć chrztu. Ciało leżało na środku izby, otoczone zapłakanymi mnichami, którzy przygotowywali pogrzeb, kiedy Marcin wbiegł do środka, gorzko płacząc.

Kierowany głębokim wewnętrznym natchnieniem, poprosił wszystkich, żeby wyszli z małej celi, w której leżało ciało, zamknął drzwi od środka na klucz i położył się na martwym bracie. Pozostawał tak przez jakiś czas, modląc się żarliwie, aż poczuł w głębi duszy, że działa moc Boża. Wtedy podniósł się nieco i nie odrywał wzroku od twarzy młodzieńca, czekając z pełną ufnością na owoc swojej modlitwy i miłosierdzia Pana. Nie minęły dwie godziny, kiedy zobaczył, że całe ciało zaczyna bardzo powoli się poruszać, a powieki drżą i znów otwierają się na światło. Głęboko wzruszony Marcin zaczął dziękować Bogu tak donośnym głosem, że okrzyki radości wypełniły całą celę. Słysząc to, mnisi, którzy czekali na zewnątrz pod drzwiami, natychmiast wpadli do środka — i oniemieli, widząc żywego tego, którego zostawili martwego!

W klasztorze w Ligugé — najstarszym w Europie — po dwóch godzinach żarliwej modlitwy Marcina młody katechumen, który zmarł bez chrztu, otwiera oczy i wraca do życia, ku zdumieniu mnichów.

Przywrócony do życia młodzieniec został od razu ochrzczony i żył jeszcze wiele lat, stając się wśród nas pierwszym żywym świadkiem cudów Marcina. Sam opowiadał, co się z nim działo po opuszczeniu ciała: zaprowadzono go przed oblicze najwyższego Sędziego, a ponieważ nie był jeszcze ochrzczony, usłyszał właśnie surowy wyrok, który posyłał go w mroczne miejsce, pomiędzy bezimienny tłum. W tej jednak chwili dwaj aniołowie powiadomili Sędziego, że to właśnie ten młodzieniec, za którego modli się Marcin. Na rozkaz Sędziego ci sami aniołowie przyprowadzili go z powrotem, oddali Marcinowi i przywrócili do życia. Od tego dnia sława Marcina rozeszła się wszędzie: człowieka, którego wszyscy już uważali za świętego, zaczęto podziwiać także za moc jego cudów i porównywać z samymi Apostołami.