Tłumaczenie maszynowe, korekta w toku. Poprawki mile widziane.

Żywot świętego Marcina · Rozdział XXVII

Zakończenie: świetlana twarz i odpowiedź dla zawistnych biskupów

Nikt nigdy nie widział, żeby Marcin wpadł w gniew, nikt nie widział go wyprowadzonego z równowagi, przybitego smutkiem ani zanoszącego się śmiechem: zawsze był tym samym pogodnym człowiekiem, z tak świetlistą radością wypisaną na twarzy, że zdawał się żyć już poza ludzką kondycją. Na ustach miał tylko imię Chrystusa; w jego sercu było miejsce wyłącznie na dobroć, pokój i współczucie. Często płakał nawet nad grzechami tych, którzy za jego plecami wygadywali o nim najpodlejsze rzeczy i którzy, podczas gdy on żył cicho w swoim kącie i nikomu nie szkodził, kąsali go jadowitymi językami żmij.

Prawda jest taka, że sami poznaliśmy niektórych z tych ludzi, pełnych zawiści wobec jego życia i jego prawości — ludzi, którzy nie mogli znieść, że widzą u Marcina zalety, jakich sami nie mieli i jakich nie mieli odwagi naśladować. A najsmutniejsze i najbardziej zawstydzające — aż boli o tym pisać! — jest to, że ci nieliczni prześladowcy to byli prawie sami biskupi! Nie ma jednak sensu podawać tu ich imion, choćby nie wiem jak ujadali wokół nas: zupełnie wystarczy, że jeśli któryś z nich przeczyta te strony i rozpozna w nich siebie, spali się ze wstydu; bo jeśli zacznie krzyczeć i wpadnie we wściekłość, sam się przyzna, że to o nim mówiliśmy — choć może tak naprawdę mieliśmy na myśli innych!

Zresztą jeśli są tacy ludzie, którzy znienawidzą także nas za to, że bronimy człowieka takiego jak Marcin, przyjmujemy tę wrogość jako zaszczyt. Jestem absolutnie pewny, że ta książeczka sprawi radość wszystkim dobrym ludziom szczerej wiary. A co do pozostałych: jeśli ktoś czyta te strony ze złą wolą i niedowierzaniem, niech to załatwi z własnym sumieniem. Moje sumienie jest zupełnie spokojne: napisałem tę książkę, kierując się wyłącznie pewnością tego, co ustaliłem, i miłością do Chrystusa, przedstawiłem dobrze poświadczone fakty i powiedziałem prawdę. I mam wielką nadzieję, że Bóg przygotował nagrodę nie tylko dla tych, którzy przeczytają tę historię, ale przede wszystkim dla tych, którzy pozwolą się jej poruszyć i uwierzą.